ผมเป็นคนนึงที่เรียนภาษาอังกฤษอย่างจริงจังและถือคติว่าถ้าไม่พูดก็ไม่เป็นครับ ทุกครั้งเวลาที่มีสถานการณ์ที่ต้องใช้ภาษาอังกฤษหรือต้องพูด อย่างเช่น เรียนกับครูชาวต่างชาติ,เรียนภาษาอังกฤษ,คุยกับฝรั่ง หรือทำกิจกรรมใดๆก็ตามที่เกี่ยวข้องกับภาษา ก็จะติดสำเนียงที่พยายามทำให้เหมือนเจ้าของภาษาที่สุดเพื่อทำให้เกิดความเคยชิน (เป็นวิธีเรียนรู้ในแบบของผม)
ในความคิดผมมันก็ไม่ใช่วิธีที่ผิดอะไรนะครับ แต่การที่ผมทำแบบนี้กลับทำให้มีคนมองผมในแง่ลบซะงั้น
เคยจับคนนินทาได้ บ้างก็ว่าผมเป็นพวกวอนนาบี อวดรู้
บ้างก็ว่ากระแดะ อะไรประมาณนี้อะครับ ไม่เคยมีใครชมหรือร่วมแนวทางกับผมเลย
อยากรู้ว่าทำไม?
ปล.นี่ยังไม่รวมถึงคนไทยคนอื่นๆที่โดนแบบผม ที่หัดพูดภาษาแล้วโดนหาว่ากระแดะนะครับ ทำไมต้องไปล้อ ไปขัดความตั้งใจกันด้วย
เพิ่มเติม ในบรรดาเพื่อนฝรั่งของผม ไม่เคยมีใครล้อเรื่องสำเนียงของผมเลยครับเวลาผมพยายามพูดติดสำเนียง กลับชื่นชมและบอกให้พยายามต่อไปแทน มีแต่เพื่อนคนไทย ที่คิดลบกับผม ไม่รู้เหมือนกันว่าไปทำอะไรให้
ทำไมเวลาคนไทยพูดอังกฤษแบบมีสำเนียง ต้องมีคนล้อด้วยครับ
ในความคิดผมมันก็ไม่ใช่วิธีที่ผิดอะไรนะครับ แต่การที่ผมทำแบบนี้กลับทำให้มีคนมองผมในแง่ลบซะงั้น
เคยจับคนนินทาได้ บ้างก็ว่าผมเป็นพวกวอนนาบี อวดรู้
บ้างก็ว่ากระแดะ อะไรประมาณนี้อะครับ ไม่เคยมีใครชมหรือร่วมแนวทางกับผมเลย
อยากรู้ว่าทำไม?
ปล.นี่ยังไม่รวมถึงคนไทยคนอื่นๆที่โดนแบบผม ที่หัดพูดภาษาแล้วโดนหาว่ากระแดะนะครับ ทำไมต้องไปล้อ ไปขัดความตั้งใจกันด้วย
เพิ่มเติม ในบรรดาเพื่อนฝรั่งของผม ไม่เคยมีใครล้อเรื่องสำเนียงของผมเลยครับเวลาผมพยายามพูดติดสำเนียง กลับชื่นชมและบอกให้พยายามต่อไปแทน มีแต่เพื่อนคนไทย ที่คิดลบกับผม ไม่รู้เหมือนกันว่าไปทำอะไรให้