[Spoil] Domestic na Kanojo #94 - คะนึงหา...

เอาภาพนี้มาแปะแทนเพราะตอนนี้ไม่มีภาพเปิดครับ









- ต่อจากตอนที่แล้วที่พระเอกเห็นคนพี่นั่งรถผ่านไปอยู่

- เห็นแบบนั้นพระเอกก็ลืมตัวโดยสิ้นเชิง แหกปากร้องเรียกคนพี่เสียงหลงพลางวิ่งตามรถที่คนพี่นั่งอยู่ไปแบบลืมตัวลืมตาย

- แน่นอนฝีเท้ามนุษย์ไม่อาจเอาชนะเครื่องยนต์ขนาด 100 แรงม้าได้ พระเอกเลยได้แต่ปล่อยให้รถที่คนพี่นั่งอยู่วิ่งหายไปโดยที่คนในรถไม่รู้ตัวเลยแม้แต่คนเดียว


- หลังจากนั้นพระเอกก็กลับมายังกองถ่ายละคร ดึงตัวคนน้องออกมาคุยกันห่างๆ สองคน

- พระเอกเล่าให้คนน้องฟังเรื่องที่เจอคนพี่นั่งรถผ่านหน้าโดยบังเอิญเมื่อครู่ ทำเอาคนน้องถึงกับหน้าเปลี่ยนสีทันที ฝ่ายพระเอกเห็นคนน้องหน้าเปลี่ยนสีแบบนั้นก็รู้ทันทีว่าคนน้องต้องรู้แน่ๆ ว่าเกาะนี้คือเกาะที่คนพี่หนีมาอยู่ (เพราะก่อนหน้านี้คนน้องเคยออกอาการตอนรู้ชื่อเกาะที่มาทัศนศึกษาด้วย)

- ได้ยินแบบนั้น พระเอกก็โวยกับคนน้องทันทีว่าทำไมไม่บอกแต่แรกว่าคนพี่อยู่ที่นี่ คนน้องก็ได้แต่เงียบตอบไม่ออก

- แต่พระเอกตะโกนเสียงดังแถมออกท่าออกทางเยอะไปหน่อย อ.คิริยะเลยเห็นผิดสังเกตจึงเดิมเข้ามาถามว่ามีเรื่องอะไรกัน พระเอกเลยเล่าเรื่องที่เจอคนพี่โดยบังเอิญให้อ.คิริยะฟังอีกคน

- พอฟังจบ อ.คิริยะก็นิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะถามว่าพระเอกรู้แล้วจะทำยังไงต่อไปล่ะ

- เจอถามตรงๆ แบบนั้น พระเอกก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบออกมาว่าใจจริงตัวเองอยากเจอคนพี่มาก แต่ไม่แน่ใจว่าควรไปหาดีหรือไม่ เพราะยังสะกิดใจเรื่องที่ไอ้แว่นหัวทองแฟนเก่าคนพี่บอก (แตหลอ) ว่าคนพี่ไม่รักตัวเองแล้วอยู่ ดังนั้น หากไปหาแล้วทำให้คนพี่ต้องลำบากใจ เขาก็คิดว่าไม่ควรไปหาดีกว่า

- อ.คิริยะก็พยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจและเห็นด้วยกับความคิดของพระเอก แต่ก็ถามกลับว่าเรื่องที่คนพี่ไม่รักพระเอกแล้วน่ะพระเอกได้ยินผ่านปากคนอื่น ไม่ได้ผ่านปากคนพี่โดยตรงไม่ใช่เหรอ และสอนพระเอกซ้ำว่ามีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่มัวยึดติดกับคำว่า "ถ้า" โน่น "ถ้า" อยู่จนไม่เป็นอันทำอะไร มีแต่หัวใจตัวเองเท่านั้นที่จะตัดสินได้ว่าตัวเองควรทำอะไร ไม่ใช่เพราะใครว่าอะไรทั้งนั้น


- ฉากตัดอีกครั้ง มาที่โรงแรมที่ชมรมวรรณศิลป์พักอยู่ คนอื่นเอาภาพที่ถ่ายตอนไปทัศนศึกษากองถ่ายมานั่งดูกันสนุกสนาน

- มีแต่พระเอกคนเดียวที่ไม่อยู่ด้วย กลับทำท่าจะออกจากโรงแรมไปเดินตามหาคนพี่ในเมืองบนเกาะคนเดียว

- แต่คนน้องรู้ทัน เลยมาดักรอพระเอกที่หน้าประตูทางออกโรงแรมก่อน พระเอกเห็นหน้าคนน้องก็ออกอาการกระอักกระอ่วนเหมือนไม่อยากให้คนน้องไปด้วย แต่สุดท้ายก็ต้องยอมพาไปแต่โดยดี

- เดินในเมืองได้พักหนึ่งก็มาเจอร้านขายเหล้าแห่งหนึ่ง ปรากฏว่าเป็นร้านเดียวกับที่คนพี่ชอบมาซื้อเหล้าบ่อยๆ นั่นเอง

- พระเอกกับคนน้องแวะเข้าไปดูในร้านก็เจอไอ้หนูร้านขายเหล้าคนเดิมในตอน 92 นั่งเฝ้าร้านอยู่ พระเอกเห็นอีกฝ่ายเป็นเด็กม.ปลายเหมือนกัน ก็เลยเข้าไปชวนคุยด้วยพร้อมเลียบๆ เคียงๆ ถามเรื่องคนพี่กับไอ้หนู

- ไอ้หนูก็พาซื่อ เล่าเรื่องคนพี่ให้ฟังจนหมดเปลือก รวมทั้งเรื่องที่คนพี่เคยร้องไห้คิดถึงพระเอกบนดาดฟ้าโรงเรียน

- ได้ยินดังนั้นพระเอกก็หน้าเปลี่ยนสีทันที คว้าไหล่ไอ้หนูเขย่าถามว่าคนพี่อยู่ที่ไหน ไอ้หนูก็ตกใจ แต่ก็ยอมบอกโดยดีว่าน่าจะอยู่ที่หอพักอาจารย์แถวๆ โรงเรียน พร้อมบอกทางไปให้เสร็จสรรพ

- ได้รู้ที่อยู่คนพี่แบบนั้น พระเอกก็แล่นพรวดออกจากร้านวิ่งไปตามทางที่ไอ้หนูบอกทันที คนน้องเห็นพระเอกพรวดพราดวิ่งออกไปแบบนั้นก็วิ่งตามไปพลางร้องเรียกให้หยุด แต่พระเอกไม่สนใจ ยังคงวิ่งตะบึงต่อไป

- สุดท้ายคนน้องเลยต้องคว้ามือไว้พร้อมกรีดเสียงว่า "อย่าไปนะ"

- พระเอกตกใจที่โดนคนน้องร้องเรียกแบบนั้น หันกลับมามองคนน้องอย่างตะลึง คนน้องก็บอกว่าที่ตัวเองไม่บอกพระเอกเรื่องคนพี่อยู่ที่เกาะนี้ตั้งแต่แรกนั้นก็เพราะคิดว่าถ้าพระเอกไม่ได้เจอคนพี่ก็คงไม่ต้องนึกถึงคนพี่อีกได้

- ได้ยินแบบนั้น พระเอกก็ร้องถามว่าทำไมล่ะ ทีแรกคนน้องยังเคยอยากให้ตัวเองได้เจอคนพี่เลยไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมตอนนี้กลับมาบอกว่าไม่อยากให้เจอ คนน้องก็บอกว่าตัวเองเข้าใจว่าถ้าพระเอกอยากเจอคนพี่ขึ้นมา ปล่อยให้ไปจะเป็นทางเลือกที่ถูกต้อง ตัวคนน้องเองก็อยากเจอคนพี่เหมือนกัน

- คนน้อง "แต่ตอนนี้...ชั้นไม่อยากให้นายเจอพี่...ไม่อยากยกนายให้พี่นี่นา..."




- เจอคนน้องพูดใส่แบบนั้น พระเอกก็นิ่งไป หลับตาลงราวกับกำลังต่อสู้กับความคิดสองอย่างที่ตีกันอยู่ในหัว

- สุดท้ายความรู้สึกที่มีต่อคนพี่ก็เป็นฝ่ายชนะ พระเอกตัดสินใจสลัดมือหลุดจากคนน้อง แล้ววิ่งไปยังหอพักอาจารย์ทันที ทิ้งเสียงร้องเรียกอย่างสิ้นหวังของคนน้องไว้เบื้องหลัง


- ฉากตัดไปที่ห้องพักของคนพี่ที่หอพักอาจารย์ คนพี่กำลังนั่งดูรูปถ่ายที่ไปเที่ยวกับอาจารย์คนอื่นๆ มาอยู่

- กำลังนั่งดูเพลินๆ ก็มีเสียงออดดังที่หน้าห้อง คนพี่ก็ออกไปเปิดประตูรับ

- และก็ต้องอ้าปากค้าง เมื่อพบว่าคนที่มากดออดก็คือพระเอกนั่นเอง











แล้วก็ถึงอีเวนต์สำคัญของรูทจนได้แฮะ

พูดแบบนี้อาจขัดใจทีมคนน้องอยู่ แต่ดูจากตอนนี้ก็เห็นได้ชัดอย่างหนึ่งแฮะ ว่ายังไงพระเอกก็ยังรักคนพี่มากกว่าคนน้องอยู่ดี ซึ่งเอาเข้าจริงก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเลย เพราะพระเอกรักคนพี่ มีแต่คนพี่ในหัวใจมาแต่แรก ที่เห็นโอนเอียงไปทางคนโน้นคนนี้ทีจนคนอ่านบางคนตราหน้าว่าโลเลนั้น สาเหตุหลักๆ ก็เพราะคนพี่ตีตัวออกห่างหรือบอกว่าไม่ควรคบกันทั้งนั้น และพอคนพี่เริ่มโอนเอียงมาทางพระเอกถึงขั้นบอกรัก พระเอกก็หันไปหาคนพี่ทันที (เพราะงั้นไม่ใช่เรื่องน่าแปลกเลยที่คนน้องจะไม่อยากให้พระเอกเจอคนพี่ในตอนนี้ เพราะคนน้องเองก็รู้ดีว่าถ้าคนพี่กลับมาตอนนี้ ตัวเองจะไม่มีทางเอาชนะได้เลย)

เรียกว่างานนี้วัดใจคนพี่อย่างเดียวเลยแฮะว่าจะยอมปล่อยพระเอกไปกับคนที่ดีกว่า หรือว่าจะทำตามเสียงเรียกร้องในใจที่ยังรักพระเอกอยู่ (ซึ่งถ้าเป็นอย่างหลังละก็ งานนี้ได้ดูไม่จืดกันแน่ๆ)

รอลุ้นกันตอนหน้าต่อไปครับ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่