ขอแทนตัวเองว่าเรานะคะ คือไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกยังไงกับเหล่าซือที่รร.จัดมาจากจีนโดยตรงมาสอนทุกเทอมแต่ละเทอมไม่เหมือนกันตอนแรกที่เจอเขาก็แบบรู้สึกว่าเชี้ย!!สวยสัสพอเขาได้มาสอนที่ห้องก็แบบเขาเรียกเราตอบคำถามเราตัวสั่นไปหมดเพื่อนๆก็บอกว่า'เป็นไรหน้าแดงไปหมดแล้วเนี่ย'เราก็เพิ่งรู้ตัวว่าหน้าแดง เขายืนเวรวันพฤ.เราก็ชอบเดินไปคุยกะเขาเราสองคนเริ่มสนิทกันมากขึ้นมีอยู่วันนึงที่เราเดินไปหาเขาเขาก็ถามเราว่า(คุยอังกฤษกันนะคะ)เหล่าเซือ:ทานข้าวหรือยัง
เรา:ยังเลย
เหล่าซือ:เอานมไป อย่าลืมทานข้าวนะ
จนถึงวันนี้นมที่เขาให้ไว้เรายังไม่ได้ทานเลย นานไปก็เพิ่งรู้ตัวอีกไม่กี่วันเขาต้องกลับจีนแล้วเราก็แบบเรียนคาบนี้คือคาบสุดท้ายเเล้วนะ(จะร้องไห้)ในคาบเรียนสุดท้ายเขาก็เดินวนอยู่ตรงที่เรานั่งบ่อยมากจนท้ายคาบเราก็คุยกับเขาอีกเราได้กอดกันความรู้สึกตอนนั้นมันดีดีมากๆอยากจะหยุดเวลาเอาไว้เราไม่รู้ว่าเรารู้สึกยังไงกลับเขาแต่เวลาที่ได้คุยกับเขารู้สึกดีมากๆเวลาเห็นเขาคุยกับเพื่อนคนอื่นเราจะรู้สึกหงุดหงิดมากเราไม่ชอบง่ายๆคือเราหวงเขาหวงมาก
ไม่รู่ว่าตัวเองกำลังชอบเหล่าซือของตัวเองอยู่หรือป่าว
เรา:ยังเลย
เหล่าซือ:เอานมไป อย่าลืมทานข้าวนะ
จนถึงวันนี้นมที่เขาให้ไว้เรายังไม่ได้ทานเลย นานไปก็เพิ่งรู้ตัวอีกไม่กี่วันเขาต้องกลับจีนแล้วเราก็แบบเรียนคาบนี้คือคาบสุดท้ายเเล้วนะ(จะร้องไห้)ในคาบเรียนสุดท้ายเขาก็เดินวนอยู่ตรงที่เรานั่งบ่อยมากจนท้ายคาบเราก็คุยกับเขาอีกเราได้กอดกันความรู้สึกตอนนั้นมันดีดีมากๆอยากจะหยุดเวลาเอาไว้เราไม่รู้ว่าเรารู้สึกยังไงกลับเขาแต่เวลาที่ได้คุยกับเขารู้สึกดีมากๆเวลาเห็นเขาคุยกับเพื่อนคนอื่นเราจะรู้สึกหงุดหงิดมากเราไม่ชอบง่ายๆคือเราหวงเขาหวงมาก